Gelling it on the roof

Captain’s log, stardate 2009.0510

26 april 2009 … ’s morgens vroeg … Een vredig stukje bos wordt opgeschrikt door een kolonne vierwielers, tjokvol geladen met kameras, stukken glas, kilos batterijen, zachte dozen, schoonheidsschijven, regenschermen, zonnenbotsers en nog meer van dat lekkers. De Apertura-bende is weer eens op pad om ergens een stukje België onveilig te maken en alles wat beweegt of stilstaat te “shooten”.

Deze keer waren we te gast in Mechelen. Ergens in een stukje bos staat het “Spookhotel” of zoals anderen het noemen het “Moerashotel”. Dankzij de goede contacten van één van de Aperturisten met de eigenaar van dit stukje verwilderde ruwbouw, kregen we officieel toestemming om daar ons ding te doen … niet onbelangrijk als je met tiental fotografen, 6 modellen en 1 visagiste een ganse dag ongestoord op zo’n locatie wil blijven werken.

Voor mijn eerste sessie wilde ik nog eens aan de slag met de ondertussen befaamde kleurengels. Een eerder experiment leerde me dat een blauwe gel in combinatie met ruwe beton best wel een leuke sfeer/achtergrond teweeg brengt. Om de blauwe kleur van de flitsers nog extra te versterken draaide ik de witbalans omlaag tot ongeveer 3000K. Het gevolg hiervan is dat de kleuren van de kledij en van de huid van het model dan ook allemaal te blauw worden. Om deze kleur-shift tegen te gaan heb ik het model belicht met een flits voorzien van een oranje gel. Om een redelijk brede en gelijkmatige lichtverdeling te krijgen opteerde ik voor het gebruik een reflectieparaplu.  Model van dienst was de dame met de mobiele kleerkast : Caroline.

Mocht je dus nog niet weten wat je volgende keer voor je verjaardag zou willen … vraag gerust zo’n setje gels … altijd fun om mee te experimenteren.

Verder wilde ik ook weer met bestaand licht werken … iets wat me de laatste shoots al enorm goed was bevallen.  De flitsers werden dus terug opgeborgen, de triggers van de kamera gegooid en de ISO behoorlijk opgeschroefd.  Met ISO 800, f/2 en een sluitertijd van 1/40sec is dit wat ik uit mijn D700 wist te puren …

Een poging om een gelijkaardig beeld te maken met de lensbaby resulteerde in heel wat minder succesvolle snapshots.  Nu ben ik me er wel van bewust dat zo’n “plooilensje” niet zo’n schitterend en hoogstaand objectief is … maar onderstaande is het beste wat ik eruit kreeg … voor mij absoluut niet kwalitatief genoeg.  Oordeel zelf maar.

Bij deze dus 1 lensbaby (voor Nikon) in de aanbieding en een echte tilt-shift lens op nummer 2 op mijn “objectieven-die-ik-nog-zou-willen-kopen”-lijstje.

Na de middag hield het even op met regenen … tijd om buiten te spelen dus en om naar het dakterras te verkassen.  Wie de blogs en het werk van de andere Aperturisten een beetje volgt herkent in het model direkt een “oude bekende”.  Het was immers Ine’s tweede road-trip in ons gezelschap … waarvoor dank.

De dichte bewolking zorgde voor een gigantische grote natuurlijke softbox en gaf heel diffuus licht zonder harde schaduwen.  Een nis bestaande uit betonnen muren waarin struiken, gras en mos weelderig tieren vormde ons eerste decor.

Voor de rest van de shoot -lees tot de regen weer uit de hemel begon te vallen- wisselden Ine en ik af in het gebruik van het topaccessoire van deze sessie … het laddertje.

Greetz,
Chris