Aaliyah

Captain’s log, stardate 2009.0516

“In mei leggen alle vogels een ei” … en maakt elke fotograaf communie-fotos

Je kent het wel … je krijgt een mailtje … klikt erop … en daar is ze dan … dé mei-vraag : “kan jij misschien nog wat communie-fotos maken ?  … tegen het einde van de week liefst … ze moeten ook nog naar de drukker enzo … dus … kan het nog ?”

Vlot, flexibel en altijd in voor een uitdaging zag ik dat natuurlijk wel zitten, ook al speelden de tijdsdruk en de slechte weersvoorspellingen me zeker niet in de kaart.

De ingrediënten voor deze shoot : slecht weer, een wit kleedje, rubber laarzen, een toffe jongedame en een paard waar zelfs Sinterklaas jaloers op is.

Met als motto “voor elk wat wils” werd geopteerd voor een “klassieke”, een “moderne” en een “stoere” uitwerking van deze opdracht.  Hieronder de resultaten.

Greetz,
Chris

Gelling it on the roof

Captain’s log, stardate 2009.0510

26 april 2009 … ’s morgens vroeg … Een vredig stukje bos wordt opgeschrikt door een kolonne vierwielers, tjokvol geladen met kameras, stukken glas, kilos batterijen, zachte dozen, schoonheidsschijven, regenschermen, zonnenbotsers en nog meer van dat lekkers. De Apertura-bende is weer eens op pad om ergens een stukje België onveilig te maken en alles wat beweegt of stilstaat te “shooten”.

Deze keer waren we te gast in Mechelen. Ergens in een stukje bos staat het “Spookhotel” of zoals anderen het noemen het “Moerashotel”. Dankzij de goede contacten van één van de Aperturisten met de eigenaar van dit stukje verwilderde ruwbouw, kregen we officieel toestemming om daar ons ding te doen … niet onbelangrijk als je met tiental fotografen, 6 modellen en 1 visagiste een ganse dag ongestoord op zo’n locatie wil blijven werken.

Voor mijn eerste sessie wilde ik nog eens aan de slag met de ondertussen befaamde kleurengels. Een eerder experiment leerde me dat een blauwe gel in combinatie met ruwe beton best wel een leuke sfeer/achtergrond teweeg brengt. Om de blauwe kleur van de flitsers nog extra te versterken draaide ik de witbalans omlaag tot ongeveer 3000K. Het gevolg hiervan is dat de kleuren van de kledij en van de huid van het model dan ook allemaal te blauw worden. Om deze kleur-shift tegen te gaan heb ik het model belicht met een flits voorzien van een oranje gel. Om een redelijk brede en gelijkmatige lichtverdeling te krijgen opteerde ik voor het gebruik een reflectieparaplu.  Model van dienst was de dame met de mobiele kleerkast : Caroline.

Mocht je dus nog niet weten wat je volgende keer voor je verjaardag zou willen … vraag gerust zo’n setje gels … altijd fun om mee te experimenteren.

Verder wilde ik ook weer met bestaand licht werken … iets wat me de laatste shoots al enorm goed was bevallen.  De flitsers werden dus terug opgeborgen, de triggers van de kamera gegooid en de ISO behoorlijk opgeschroefd.  Met ISO 800, f/2 en een sluitertijd van 1/40sec is dit wat ik uit mijn D700 wist te puren …

Een poging om een gelijkaardig beeld te maken met de lensbaby resulteerde in heel wat minder succesvolle snapshots.  Nu ben ik me er wel van bewust dat zo’n “plooilensje” niet zo’n schitterend en hoogstaand objectief is … maar onderstaande is het beste wat ik eruit kreeg … voor mij absoluut niet kwalitatief genoeg.  Oordeel zelf maar.

Bij deze dus 1 lensbaby (voor Nikon) in de aanbieding en een echte tilt-shift lens op nummer 2 op mijn “objectieven-die-ik-nog-zou-willen-kopen”-lijstje.

Na de middag hield het even op met regenen … tijd om buiten te spelen dus en om naar het dakterras te verkassen.  Wie de blogs en het werk van de andere Aperturisten een beetje volgt herkent in het model direkt een “oude bekende”.  Het was immers Ine’s tweede road-trip in ons gezelschap … waarvoor dank.

De dichte bewolking zorgde voor een gigantische grote natuurlijke softbox en gaf heel diffuus licht zonder harde schaduwen.  Een nis bestaande uit betonnen muren waarin struiken, gras en mos weelderig tieren vormde ons eerste decor.

Voor de rest van de shoot -lees tot de regen weer uit de hemel begon te vallen- wisselden Ine en ik af in het gebruik van het topaccessoire van deze sessie … het laddertje.

Greetz,
Chris

Fashion en zeepkisten

Captain’s log, stardate 2009.0503

Een tijdje geleden meldde ik reeds dat ik ergens in de maand maart richting Antwerpen trok om er in NOXX een mode-show te fotograferen. Deze show werd georganiseerd door jongeren voor jongeren. Meer info kan je lezen op de site van IncuFashion.

Uit een vorig leven herinnerde ik me nog dat etablissementen als NOXX meestal niet echt baden in het licht.  Verder -zo herinnerde ik mij- is de kans erg groot dat het schaarse aanwezige licht sterk zal variëren in intensiteit en dat ook de richting waaruit dit licht zou komen verre van een vast gegeven zou zijn.  Daarom werden de nodig voorzorgen genomen en werd alvast het strobist materiaal nog eens vanonder het stof gehaald.

Mijn “game plan” bestond erin om de D700 op een redelijk hoge ISO waarde te gebruiken en een SB-800 op statief in een reflectie-paraplu te laten flitsen.  Door te spelen met sluitertijd, diafragma, flitskracht en ISO waarde werd getracht de aanwezige sfeer te behouden en werd toch voor voldoende licht gezorgd, zodat duidelijke en scherp fotos verkregen werden.  Uiteindelijk … van een mode-show verwachten we toch dat de kledij een beetje deftig in beeld gebracht wordt, nietwaar ?

Het opstellen van het statiefje met de SB-800 vroeg enige inventiviteit, maar met een tafeltje en een “half rolletje Duct Tape” kom je in zo’n situaties al héél ver.  Omdat ik op voorhand niet echt kon inschatten hoelang de show zou duren, hoeveel fotos ik zou maken en hoelang de batterijen in de speedlight het zouden volhouden vond ik het raadzaam om mijn tweede SB-800 reeds op dezelfde waarden in te stellen.  Uit ervaring weet ik dat ik sneller een SB-800 kan switchen dan dat ik de batterijen kan vervangen   Om zoveel mogelijk ontladingen te kunnen genereren en om de herlaadtijd tot een minimum te beperken, werd het vermogen van de speedlight zo laag mogelijk gehouden (1/8 power was in dit geval voldoende).  Het hele handeltje werd getriggerd door de beroemde/beruchte cactus triggers, waarvan de receiver door middel van een PC-sync kabeltje met de speedlight werd verbonden.  Hieronder de opstelling en een impressie van de show … enjoy !

Als deze mode-show een ideale gelegenheid was om de prestaties van de D700 op hoge ISO’s te testen, dan was de zeepkistenrace die begin april in Turnhout plaats vond een ideale gelegenheid om de snelheid van die kamera eens te testen.

Voor de gelgenheid werd de Driezenstraat, een klein pittoresk straatje in de Tunhoutste binnenstad, voozien van “nadar” hekken en een paar strobalen om zo het parcours te vormen voor deze DIY bolides.  Gezien het zeer beperkte hoogteverschil tussen start en finish was het wel toegestaan om de “kisten” te duwen, iets wat voor best hilarische taferelen zorgde

Wat veiligheid betreft is zo’n afsluiting tussen de race-piste en de massa toeschouwers natuurlijk een goede zaak, maar wat het fotograferen van zo’n evenement betreft is zo’n metalen obstakel al een stuk minder interessant.  Ik zag me dan ook genoodzaakt om liggend op de grond mijn kamera onder de hekken door te schuiven om zo “vanuit de heup” te schieten.  Doordat ik niet door de zoeker kon kijken, noch gebruik kon maken van de live-view had ik aanvankelijk een gigantische hoop missers.  Naarmate ik het gedrag van de autofocus van de D700 in combinatie met de 20mm breedhoek lens beter kon inschatten daalde het aantal missers zienderogen en lukte het zelfs om de actie te volgen.  Voor zij die er niet bij waren … het was lachen geblazen   Voor zij die bij het zien van de beelden schrikken … niemand raakte (ernstig) gewond

Greetz,
Chris