Mixed emotions

Captain’s log, stardate 2008.1221

Toen ik vorige week een aantal blogs aan het lezen en herlezen was stootte ik op een artikel van Thomas Bouve waarin hij het heeft over stress, druk en frustratie.  In plaats van er direct een reactie onder neer te pennen heb ik zijn woorden gewikt en gewogen, heb ik diep in eigen boezem gekeken en ben ik voor mezelf tot een soortgelijke conclusie gekomen.

In mijn streven naar constante verbetering ben ik voor mezelf het laatste half jaar de lat zodanig hoog gaan leggen, dat elke shoot die ik deed en elke foto die ik maakte nog niet half was wat ik ervan verwachtte.  Gevolg : frustratie, stress en soms zelfs een uitermate pijnlijk gevoel van teleurstelling bij het bekijken van de resultaten.

Let op … ALLE shoots die ik deed waren dikke fun.  De mensen waarmee ik mocht samenwerken bleken stuk voor stuk toffe individuen met het hart op de juiste plaats en allen gaven ze zichzelf voor de volle 100%.  Er is veel gelachen, er is hard gewerkt, er is veel geëxperimenteerd en er zijn zelfs een paar goede vrienden en vriendinnen gemaakt.  Uiteraard zijn er uit die shoots ook toffe en mooie beelden gekomen en één voor één zou ik ze allemaal opnieuw doen als ik de kans kreeg.

Maar toch … het uren zoeken naar tutorials op het net, het doorworstelen van dikke foto-boeken, het “reverse engineering” van top-platen en het hiermee gepaard gaande constante slaapgebrek begint stilaan zijn tol te eisen.  Het trachten maken van die ultieme foto is niet langer een gezonde hobby, maar is een regelrechte obsessie geworden.  Hoog tijd dus om aan de noodrem te trekken, om eens te bezinnen en te bekijken hoe we het in de toekomst gaan aanpakken.  Minder shooten ?  De lat lager leggen ? We zien wel.  Feit is dat het daarmee ook op deze blog waarschijnlijk een stukje “stiller” zal zijn, maar geen nood … de fut is er wat uit, maar de passie voor fotografie is er nog steeds dus … I’ll be back

Greetz,
Chris.