Captain’s log, stardate 2008.1228
Iets meer dan een jaar geleden gingen ze de kast in om er tot vandaag niet meer uit te komen. Iets meer dan een jaar geleden kon de weegschaal er nog mee lachen wanneer ik mijn lompe gewicht er bovenop plantte. Iets meer dan een jaar geleden … enfin … jullie begrijpen het wel 
Moge 2009 voor iedereen “bigger, better and bolder” zijn dan 2008 was.
Chris
Captain’s log, stardate 2008.1221
Toen ik vorige week een aantal blogs aan het lezen en herlezen was stootte ik op een artikel van Thomas Bouve waarin hij het heeft over stress, druk en frustratie. In plaats van er direct een reactie onder neer te pennen heb ik zijn woorden gewikt en gewogen, heb ik diep in eigen boezem gekeken en ben ik voor mezelf tot een soortgelijke conclusie gekomen.
In mijn streven naar constante verbetering ben ik voor mezelf het laatste half jaar de lat zodanig hoog gaan leggen, dat elke shoot die ik deed en elke foto die ik maakte nog niet half was wat ik ervan verwachtte. Gevolg : frustratie, stress en soms zelfs een uitermate pijnlijk gevoel van teleurstelling bij het bekijken van de resultaten.
Let op … ALLE shoots die ik deed waren dikke fun. De mensen waarmee ik mocht samenwerken bleken stuk voor stuk toffe individuen met het hart op de juiste plaats en allen gaven ze zichzelf voor de volle 100%. Er is veel gelachen, er is hard gewerkt, er is veel geëxperimenteerd en er zijn zelfs een paar goede vrienden en vriendinnen gemaakt. Uiteraard zijn er uit die shoots ook toffe en mooie beelden gekomen en één voor één zou ik ze allemaal opnieuw doen als ik de kans kreeg.
Maar toch … het uren zoeken naar tutorials op het net, het doorworstelen van dikke foto-boeken, het “reverse engineering” van top-platen en het hiermee gepaard gaande constante slaapgebrek begint stilaan zijn tol te eisen. Het trachten maken van die ultieme foto is niet langer een gezonde hobby, maar is een regelrechte obsessie geworden. Hoog tijd dus om aan de noodrem te trekken, om eens te bezinnen en te bekijken hoe we het in de toekomst gaan aanpakken. Minder shooten ? De lat lager leggen ? We zien wel. Feit is dat het daarmee ook op deze blog waarschijnlijk een stukje “stiller” zal zijn, maar geen nood … de fut is er wat uit, maar de passie voor fotografie is er nog steeds dus … I’ll be back
Greetz,
Chris.
Captain’s log, stardate 2008.1207
Op de eerste plaats een dikke “merci” aan Klaas, die zo vriendelijk was om me zijn Bowens Travel-Pak oplader te lenen. I owe you one
Vanaf het voorjaar wil ik (veel) meer op locatie wil gaan shooten en dus ben ik nu reeds met de voorbereidingen begonnen. Niet alleen locaties (be)zoeken en concepten bedenken en uitwerken, maar zeker ook uitpuzzelen welk materiaal handig, nuttig en/of noodzakelijk (of juist niet) is. Met dit doel in het achterhoofd wilde ik dus dit weekend de Bowens studio kit van fotoclub Apertura uittesten. Deze kit is voorzien van een Travel Pak, een zeer compacte en dus uiterste draagbare batterij die 2 Gemini flistkoppen kan opladen. Ideaal dus op locaties waar geen 220V voorziening is.
Dat de batterij-lader van de set spoorloos verdwenen is (en de batterij dus niet opgeladen kon worden) zou me er niet van weerhouden dat ding toch grondig uit te testen. Via het internet zou ik allicht wel ergens een lader kunnen versieren. Eentje kopen via e-bay of kapaza, eentje huren via één of andere Bowens dealer of mijn Travel Pak ergens binnengooien bij iemand die hem voor mij zou willen opladen … mogelijkheden zat dus.
e-bay, kapaza en consoorten boden echter geen soelaas en bij Calumet – Bowens dealer die ook Tavel Paks verhuurt – wisten ze me aan de telefoon te vertellen dat ook hun lader pootjes had gekregen en dat ze me bijgevolg dus niet konden helpen.
Ik zette mijn zoektocht dus verder en kwam uit bij Klaas, een -zo bleek- geweldige, toffe jonge kerel die met eenzelfde kit werkt. Na een paar korte mailtjes over-en-weer spraken we af op de parking van Servix in Aartselaar en mocht ik hem de hand schudden … de lader kreeg ik van hem gewoon in bruikeen en ik moest maar laten weten hoe mijn bevindingen waren !!!
Op de tweede plaats een vette “dank u wel” aan Stephanie, de knappe temperamentvolle Portugese met roots in Zuid-Afrika die zaterdag uren aan een stuk voor mijn kamera wou staan en die zo geweldig sympathiek was om mij een hoop nieuwe spullen te laten testen. De “beauty-dish”, de striplight softboxen, de Travel Pak en de Bowens flitskoppen werden uitvoerig aan de tand gevoeld en bleken allemaal te doen wat ik ervan verhoopte. Maar ook Stephanie gaf het beste van zichzelf en al vanaf de eerste minuut zat de sfeer er goed in. Het ene leuke beeld na het andere vulde mijn CF-cards en ook de lachspieren werden zwaar onder vuur genomen. In ons enthousiasme zijn we echter glad vergeten om ook van deze shoot ‘joetjoep’ materiaal te maken, maar aangezien een volgende samenwerking met dit fun-model al op de kalender staat moet dat er zeker nog van komen.
Hieronder een paar beelden … enjoy
Greetz,
Chris
Captain’s log, stardate 2008.1207
Vorige week was er geen post … blijkbaar had ik een saaie week en dus niets te vertellen.
Deze week was het anders …
Woensdag hebben we een tripje naar Nederland gemaakt. Ver bovenaan in dit land -waarvan 40% van de oppervlakte beneden de zeespiegel ligt- kan je over de Afsluitdijk helemaal tot in Friesland rijden. Een dikke 8 kilometer voorbij deze waterkering tussen het IJsselmeer en de Waddenzee ligt het stadje Harlingen, thuisbasis van FotoSG, Professionals in Studio Fotografie. De reden van ons bezoek … een beauty dish
8 maanden geleden bestelde ik bij mijn lokale fotoboer een beauty dish voor mijn flitsset … 8 maanden keek ik reikhalzend uit naar een mailtje van de verdeler … 8 maanden noppes, niets, nada, zip. Woensdag was mijn geduld dus ten einde en na het intoetsen van een indrukwekkende reeks cijfertjes op mijn GSM kreeg ik de mensen van FotoSG aan de lijn. “Beauty dish zegt u ?” “Voor Jinbei ?” “Jawel, van Linkstar … in stock !” “Tuurlijk past die … is dezelfde koppeling” “Oh … u komt ‘m zo dadelijk halen ?” “Prima !” Zo gezegd zo gedaan en diezelfde avond nog hing de grote, ronde wok-schotel te blinken aan mijn flitskop. Omdat het een beetje idioot is om 500 kilometer te rijden enkel voor zo’n “schoonheids schijf” heb ik dan ook maar ineens 2 striplights meegebracht
Zaterdag was het in Helchteren groot feest voor al wie van honden-slede-rennen houdt. Omdat ik zelf -ooit, in een ver verleden- het genoegen heb gehad om met een span Husky’s over de zweedse sneeuwvlakten te snellen, wilde ik die beesten zeker nog eens in actie zien.
De omstandigheden -om te fotograferen alleszins- waren niet echt optimaal. Weinig licht, redelijk wat mist en bewolking … om over de temperatuur nog maar te zwijgen 
In het gezelschap van Pascale en Nico, beiden collega Aperturisten, heb ik een paar 4 Gig kaartjes volgeschoten in de hoop er toch enkele mooie beelden te maken. Hieronder een kleine selectie …
Greetz,
Chris
