Winterschei … Waterslag

Captain’s log, stardate 2008.0526

Zondagmorgen 6u30 … een afgrijselijk gepiep komt uit de speaker van mijn GSM. Een gerichte en doeltreffende mep doet het onding even ophouden, maar 5 minuten later is het weer zover. Een tweede mep vertrekt richting nachtkastje en ook deze mist z’n doel niet … weer even stil. Nog eens vijf minuten later, hetzelfde afgrijselijke gepiep. Alleen … deze keer is mijn brein wakker en besef ik dat het zondag is … zondag 25 mei … zondag shooting-day.

Dus 6u45 en ondergetekende springt zijn bed uit (niet letterlijk natuurlijk), gaat als een wervelwind door de badkamer en holt holder-de-bolder de trap af. Terwijl boven mijn wederhelft alle moeite van de wereld doet om te begrijpen waarom ze nu ook weer had toegezegd om te gaan visageren, probeer ik -tevergeefs- de twee dappersten van het gezin uit hun bench te krijgen. “No way kom ik hier om 7u00 op een zondag uit m’n nest” denken de beide viervoeters en verroeren geen vin Dit soort van obstructief gedrag had ik natuurlijk al verwacht, dus dan maar omkopen met wat lekkers.

7u45 : klaar … (wakker is zeker niet het juiste woord, maar goed), de honden hebben opdracht gekregen ons landgoed te bewaken en we kunnen dus met gerust geweten de motorkap richting het verre Limburg sturen. Rond 9u worden we immers verwacht in de mijngebouwen van Waterschei, want daar gaat de derde shooting-day van Apertura door. Drie visagistes, een tiental fotografen en bijna evenveel modellen gaan er gedurende de ganse dag de site onveilig maken.

Na een korte verkenning van de gebouwen werd al snel duidelijk dat dit een uitgelezen kans is om veel (héél veel) met de Cactus triggers -naar analogie met de veel duurdere Pocket wizards ook wel Poverty wizards genaamd- te experimenteren. Want, zeg nu zelf wat heb je -buiten je kamera en een paar objectieven- meer nodig dan een leuke locatie, een tof model (MET gevoel voor humor) en wat speedlights om de boel een beetje op te lichten ?

In de “machinekamer” zorgden een combinatie van 3 SB’tjes, een manuele ventilator (dank u assistent), een enthousiaste Marijke en een 3-stops onderbelichtte omgeving voor volgend plaatje.

Later op de middag vond ik het hoog tijd om eens wat meer flitsjes aan het werk te zetten en dus ging ik op strooptocht. Buiten m’n eigen Nikon trio kreeg ik de bereidwillige medewerking van 2 extra SB-800 speedlights en van nog 2 extra Canon flashes (waarvan de naam me even ontglipt). 2 lichtbronnen onder een hoek van 45° op de geduldig afwachtende Marijke gericht (1 kamera links en 1 kamera rechts), verder nog 1 als tegenlicht en 4 anderen om de omgeving een beetje op te lichten. Het resultaat van dit experiment is hieronder te bewonderen.

Na een lange dag testen, lachen, shooten, lachen, testen, lachen, shooten, … werd het hoog tijd om de innerlijke mens een beetje te gaan versterken (en geloof me die innerlijke mens was aan versterking toe) en werd geopteerd voor een frituur/eethuis met grieks-belgische combinaties en combinatie met de nodige drank om de leeggetranspireerde vochtreserves terug aan te vullen.

20u30 eindelijk terug thuis om -na het bedanken van de keffers voor het perfect afhandelen van hun security taken- uitgeput maar voldaan in de zetel te sukkelen om er pas 2 uur later uit te komen om de deze morgen zo vroeg opgegeven horizontale positie terug aan te nemen.

Greetz,
Chris

Meten is weten en 2+2=1

Captain’s log, stardate 2008.0523

Als beginnend strobist probeer ik mijn sb-tjes en m’n cactus triggers bijna altijd en overal met me mee te zeulen. Het gebruik ervan is nog niet echt m’n tweede natuur, maar het begint aardig te lukken. Om echter nog sneller de juiste settings (vermogen/zoom) te kunnen instellen vond ik het handig om een vast startpunt te hebben. Dus dan maar even de lichtmeter, een sb-tje, een triggertje en een receiver op de tafel gesmeten en wat testjes gedaan. Om het allemaal een beetje eenvoudig en compact te houden is er geen gebuik gemaakt van “plu’tjes” of enige andere diffusers.

De SB-800 levert op 1/16 van z’n vermogen voldoende licht om je diafragma toe te draaien tot ca. f/8. Dit met de zoomkop op 50mm en op 1 meter afstand. Draaien we de zoomkop wat verder open naar 24mm dan wordt dit ca. f/5,6 en dichtgedraaid tot 85mm komen we uit op f/11.

De SB-28DX, die een vergelijkbaar richtgetal heeft als de SB-800, zou dus nagenoeg dezelfde resultaten moeten geven. Een herhaling van de korte test bevestigde dit, alleen met de zoomkop op 85mm bleef de 28 een stukje onder de prestaties van de 800, bizar.

SB-800 — 1/16 — 24mm — 1m — f/5,63

SB-800 — 1/16 — 50mm — 1m — f/8,04

SB-800 — 1/16 — 85mm — 1m — f/11

—–

SB-28DX — 1/16 — 24mm — 1m — f/5,64

SB-28DX — 1/16 — 50mm — 1m — f/8,02

SB-28DX — 1/16 — 85mm — 1m — f/8,06

En wat als je nu 2 van die sb’tjes naast elkaar zet … wat gebeurt er dan ? Wel vrij eenvoudig … zoals bij elke verdubbeling van het flistvermogen win je hierdoor ook 1 stop. Maw als 1 speedlight je f/5,6 geeft, dan zullen 2 speedlights (met dezelfde instellingen op dezelfde afstand en met hetzelfde vermogen) je f/8 geven. Wil je je diafragma dan nog verder dichtdraaien tot bijvoorbeeld f/11, dan moet je het aantal flitsers weer verdubbelen en kom je dus in totaal aan 4 SB’tjes.

Waarom je dit zou willen doen ? Wel 2 redenen … ten eerste om meer lichtopbrengst te krijgen (al zal dat niet zo heel vaak nodig zijn) maar vooral -en dat kan wel handig zijn- om kortere oplaadtijden te bekomen. Doordat je 2 flitsers naast elkaar zet kan je het benodigde vermogen (per flitser) halveren waardoor je dus sneller na mekaar kan flitsen.

Greetz,

Chris

Onder nul …

Captain’s log, stardate 2008.0521

Na de boot zo lang mogelijk te hebben afgehouden is het nu toch zover. Mensen beginnen mij te vragen om voor/van hen fotos te maken. Op zich helemaal geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze zo blij zijn met de kwaliteit van het geleverde werk dat ze me er ook graag voor zouden willen betalen En daar wringt nu net het schoentje. Met veel plezier zou ik die karrevrachten euros in ontvangst willen nemen, maar mijnheer de fiscus vindt dat niet zo’n goed idee als hij daar zelf ook geen deel van kan krijgen.

Nu zijn er natuurlijk allerlei manieren -de ene al meer obscuur dan de andere- om die poen toch van eigenaar te laten wisselen, maar om het allemaal netjes en officiëel te houden zat er niet veel anders op dan een statuut als “zelfstandige in bijberoep” aan te vragen.

Gelukkig duurt het uitspreken van die naam langer dan de procedure die moet gevolgd worden om het allemaal geregeld te krijgen en nog geen dag na het eerste contact met de mensen van UNIZO mag ik mezelf Fotograaf-Informaticus (in bijberoep) noemen. Of dit nu een adelijke titel is of eerder een scheldwoord, dat laat ik aan anderen over, ikzelf ben er -natuurlijk- uitermate blij mee

Hoe je zoiets doet ?

Wel, eerst en vooral ga je naar de bank van je keuze en je opent een rekening voor een zaak in bijberoep. Normale doorlooptijd ca. 30 minuten. Dan snor je naar het dichtstbijzijnde UNIZO kantoor en spreekt daar een vriendelijke heer/dame aan. Zij vragen je diploma, je paspoort en het rekeningnummer dat je voor de zaak hebt geopend. Vervolgens worden de beroeps-activiteiten even overlopen (man man, je gelooft niet wat daar allemaal tussen zit ) en wordt er een BTW-stelsel gekozen. Hier en daar nog wat “kribbels” en een paar handtekeningen en hopla … klaar is Kees (Chris in mijn geval dus). Doorlooptijd … u gokt goed … wederom ca. 30 minuten.

Er moeten dan nog wel wat documenten opgestuurd worden en je moet later nog eens langs de bank om het allemaal af te ronden, maar op een kleine halve dag (rondrijden kost ook wat tijd) ben je “in business”.

Het enige deprimerende aan heel dit verhaal is dat je al direct met een schuld van om en bij de 130 euro van start gaat, want dat is het kostenplaatje verbonden aan deze hele administratieve operatie. Niet zo’n grote ramp natuurlijk, want nu kan je eindelijk in eer en geweten die kruiwagens harde valuta van je tevreden klanten in ontvangst nemen

Greetz,

Chris

PS iemand een fotograaf-informaticus nodig ?

Vertex

Captain’s log, stardate 2008.0520

Nietsvermoedend stap je een lokale fotowinkel binnen, vol zelfvertrouwen ga je richting toonbank en spreekt de dame/heer die erachter staat vriendelijk aan. “Goede middag, ik kwam eens wat informatie vragen over een digitaal fototoestel …”

En DAN -op dat eigenste ogenblik-, DAAR -in die lokale shop- loopt het dus gigantisch mis .

Vanaf dat moment word je ongewild meegezogen in een fotografishe wapenwedloop die je iets meer dan een jaar later met een berg aan materiaal en een geplunderde geldbeurs achterlaat.

En dan, net als je denkt “nu heb ik alles wat ik nodig heb” word je geconfronteerd met een heel ander soort probleem : hoe ga ik in godsnaam al die leuke spullen meenemen ? Want geef toe, rondlopen met 1 body met standaardzoom in de hand, 1 body met telezoom rond de nek, in de linker broekzak een speedlight en in de rechterbroekzak een macro-objectief … is allemaal wel heel leuk, maar practisch ??? Nee, er moeten toch wel betere oplossingen zijn.

Een van die oplossingen is de Vertex 300 AW van LowePro. Een redelijk grote rugzak met plaats voor al het bovenvernoemde PLUS een Laptop met 17″ breedbeeld scherm en nog een ganse resem andere accessoires die het hele verhaal van de digitale fotografie met zich meebrengt.

Vorige week dus -nog maar eens- een tripje naar de fotoboer ondernomen om dat ding eens te bekijken … en wat bleek … al mijn huidige spullen kunnen er in één keer in. Of dat gewichtsgewijs ook een goed idee is en of mijn arme vege lijf die kilos zal kunnen sjouwen laat ik even in het midden.

Wat wel zeker is, is dat het draagcomfort zelfs bij deze volledige belading -dankzij de brede en zachte draagriemen- heel hoog blijft. De -al even brede en zachte- heupgordel zorgt ervoor dat het gewicht eigenlijk op het bekken gedragen wordt en niet zozeer aan de schouders hangt; net zoals het bij een goede rugzak hoort.

De ritsen zijn stevig en waterbestendig, de regenhoes beschermt goed en past perfect rond de rugzak en in tegenstelling tot vele rugzakken is hij extreem goed toegankelijk omdat hij volledig openklapt. Tel daar nog het feit bij dat de prijs niet eens belachelijk hoog is en mijn besluit was snel genomen : “Oke, inpakken die handel “

Wat nu komt is eigenlijk totaal irrelevant omdat -naar mijn bescheiden mening- motorrijden en rugzakken eigenlijk helemaal niet samen gaan.

Als ervaringsdeskundige in middellange zweefvluchten vanaf een Suzuki TL-1000R kan ik je wel vertellen dat ALS je een rugzak op de motor draagt, je er best enkel wat boterhammetjes met choco in steekt en dan liefst niet in een brooddoos, maar ingepakt in zilverpapier. Al wat harder is heeft bij een valpartij vast en zeker nefaste gevolgen voor je ruggegraat. Maar bon … tot daar mijn bijdrage aan het heropvoeden van de motards onder ons …

Op een sportmotor zal de brede heupgordel waarschijnlijk niet zo handig zitten, langs de andere kant heb je dan weer niet zo’n probleem met het gewicht (gesteld dat je geen al te zwakke polsen hebt). Op een toeringmotor zit de heupgordel (bij mij althans) niet in de weg, maar speelt het gewicht je meer parten, zeker bij het accelereren. Op zich een goede training voor de rug en buikspieren, maar voor de langere ritten zou ik toch een andere oplossing zoeken.

Al bij al vind ik de Vertex een zeer goed doordacht concept en een zeer handige rugzak voor wie zijn spullen naar alle uithoeken van de wereld wil zeulen, of je dit nu tevoet, op de motor, in de wagen of met gelijk welk ander transportmiddel wil doen.

Greetz,
Chris.

Blankenberge Blankenberge, ‘t was er echt enorm

Captain’s log, stardate 2008.0518

Zon, zee, palmbomen en een gouden strand … gooi hierbij nog een mix van leuke modellen, een visagiste/assistente en een … euhm … laten we het voor de gemakkelijkheid “fotograaf” noemen en je hebt de ideale ingrediënten voor een geweldige outdoorshoot Echt iets voor een verloren zaterdag ergens in mei

Gestoord Gedreven als we zijn, besloten we dus naar de Belgische kust te snorren om daar een shoot à la P-Magazine-Badpakken-Special te houden. Daar aangekomen bleken echter noch de zon noch de palmbomen van de partij te zijn en lieten de temperaturen en de “frisse bries” zeker niet vermoeden dat we reeds medio mei zijn. Na kort overleg werd besloten dat de bikinis en de badpakken netjes opgeborgen in de koffers zouden blijven zitten. Tot zover dus het exotische karakter van dit avontuur

Het opzetten van softboxen en paraplus bleek al snel niet echt haalbaar, dus werd noodgedwongen geopteerd om dan maar zonder diffusers te werken. Om te verhinderen dat de helft van mijn fortuin materiaal door de hevige wind tegen de grond zou aanknallen werden de statieven voorzien van een extra anit-weg-waai-beveiliging in de vorm van een lieftallige assistente en een in handdoeken gewikkeld, blootvoets model.

De lighting setup was vrij basic … een flits kamera-links voor het model en eentje kamera-rechts als tegenlicht. Beide flitsers 2 volle stops boven het omgevingslicht om een iet-of-wat dreigende lucht te krijgen. De aansturing van de speedlights gebeurde door de alom gekende cactus-triggers, die tijdens de hele sessie -en tot mijn groot plezier- geen enkele “misfire” kenden.

Ondanks de verre van optimale omstandigheden hebben de dames toch getracht het beste van zichzelf te geven; bij deze dus een welgemeende en dikke “MERCI” aan het ganse team (Cindy, Kim en Tasia) voor deze -in meer dan één opzicht- waanzinnige shoot. Me had some serious fun

Chris.

Eindelijk …

Captain’s log, stardate 2008.0513

Meer dan een week ligt hij daar al. Onaangeroerd, ingepakt in een gouden doos en met alle settings nog op de standaardwaarden zoals zijn scheppers die in de fabriek hebben ingesteld. Hoog tijd dus om mijn nieuwe speeltje eindelijk eens wat daglicht te laten zien en hem -uitgerust met een leuk objectiefje- eens kort aan de tand te voelen.

De plaats van het gebeuren; de Olmense Zoo. Een kleine, maar leuke dierentuin ergens halverwege de Kreeftskeerkring en de noordelijke Poolcirkel, op een boogscheut van Olmen city.

Het “leuke objectiefje” waarvan sprake is de Nikon 300 f/4 AF-S gekoppeld aan de Nikon TC-14E II teleconverter. Volgens mij de beste manier om redelijk betaalbaar aan de -vooral voor wildlife fotografie- nodige milimeters te geraken. Deze setup geeft immers 420mm met een maximaal diafragma van f/5,6 in combinatie met een geweldige beeldkwaliteit, een snelle AF en een prijskaartje dat nog net onder de grens van de 1.500 euro blijft.

Naast de Nikon 70-200 f/2,8 VR AF-S is het dan ook deze combinatie die ik in het najaar wil gebruiken om de zeehonden voor de britse kust te gaan fotograferen.

De 2 vragen waar ik op dit ogenblik mee worstel zijn :

1) is deze combo bruikbaar uit de losse hand of moet er minimaal een monopod onder ?
2) hoe hoog kunnen we de ISO waarden van de D300 opschroeven en nog goede beelden overhouden ?

Antwoord op vraag 1 : uit de eerste korte test is gebleken dat het gewicht voor mij zeker hanteerbaar is en dat zolang er voldoende licht is, het voor mij perfect mogelijk is om uit de losse hand te werken. Eens de sluitertijden langer worden dan 1/250sec wordt het wat moelijker.

Antwoord op vraag 2 : daar waar -weeral voor mij- bij de D200 de ISO niet boven de 400 kwam lijkt uit deze eerste (doch veel te korte en zeker niet wetenschappelijk verantwoorde) test dat de D300 zelfs op ISO 1600 nog zeer goede resultaten levert. Dit zou dus een winst van 2 stops tov de D200 betekenen.

Deze tijger is uit de hand “geschoten” op ISO 1600.

Hier een link naar een 100% crop uit bovenstaande beeld (geen ruisreductie of post-processing toegepast).

Na een uurtje test-shooten keerden we huiswaarts en wilde ik de resultaten aan een kritische blik onderwerpen. Wanneer ik de fotos van de CF card op de PC wilde overzetten liep ik echter tegen een probleem aan. Telkens ik in de map met de fotos kwam kreeg ik de melding dat Windows Explorer er de brui aan gaf. “COM surrogate has stopped working” was de ietwat cryptische omschrijving die op het scherm verscheen.

Uit nader onderzoek blijkt dat dit te maken heeft met een verouderde codec die de previews van de D300 NEF’s niet kan weergeven. Op de site van Nikon Imaging kan je een nieuwe Codec te downloaden die -na installatie- dit probleem verhelpt. De codec kan je hier vinden : http://www.nikonimglib.com/nefcodec/

Greetz,

Chris.

Kortste shoot ooit

Captain’s log, stardate 2008.0510

Deze week deden we een gooi naar het wereldrecord “kortste shoot ooit”

We schrijven donderdag 8 mei 2008. We rijden een klein uurtje om tot bij het model van dienst te geraken. Na een korte kennismaking schiet de MUA in actie en 1,5 uur later zijn de lange zwarte haren omgetoverd tot een wilde krullenbos (dank u Cindy !). Tel er dan nog wat minuten voor de make-up bij en we zijn klaar om naar de locatie te vertrekken. 15 minuten later stellen we in snel-tempo de flitsers op en … worden we levend opgevreten door een gigantische zwerm muggen.

Dapper als ze is wil Tasia toch nog poseren voor enkele shots, maar na 2 minuten moeten we het echt voor bekeken houden. Die pokke-beesten zijn -zoals op onderstaande foto te zien is- gewoonweg meedogenloos

Samenvatting … 3 uur werk voor 2 minuten shoot. Resultaat … 9 fotos waarvan niets, noppes, nul-komma-nul bruikbaar. Het spreekt voor zich dat deze shoot nog eens overgedaan moet worden, liefst onder betere omstandigheden.

Greetz,

Chris